วสันต์ที่สายเกินหวนคืน 4 (เล่มจบ)

รายละเอียด : วสันต์ที่สายเกินหวนคืน 4 (เล่มจบ) วันที่ข้าตาย ฝนวสันต์เริ่มโปรยปรายในโลกมนุษย์ข้าคิดถึงเยี่ยนเฉาเซิงขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวล่ำเวลาตลอดร้อยปีที่ผ่านมา เขามักจะขวางอยู่เบื้องหน้าข้าอย่างดึงดันเสมอ แม้กระทั่งอสนีเคราะห์ยังช่วยรับไว้แทนข้าตอนนั้นข้าช่างไร้เดียงสา คิดอยู่เสมอว่าเขารักข้า จวบจนภายหลัง เขาพาคนในดวงใจที่แท้จริงกลับมา เซียนจื่อนางหนึ่งที่ละม้ายคล้ายคลึงข้าถึงแปดส่วนข้าถอนหายใจ น่าอนาถนักยามนั้นด้วยสิ้นใจเร็วเกินไป ข้าจึงมิได้เห็นเงาร่างโซซัดโซเซเงานั้นที่วิ่งตรงเข้ามาหาข้าท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำใครเล่าจะคาดคิดว่าชั่วเวลานั้น ราชันปีศาจเยี่ยนเฉาเซิงผู้น่าครั่นคร้ามทั่วแปดดินแดน แม้กระทั่งขี่เมฆเหยียบเมฆากลับทำไม่เป็นเสียแล้วครั้นข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง เวลาได้ย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดร้อยปีก่อนตอนนั้นเยี่ยนเฉาเซิงยังเยาว์วัย เขายังมิใช่ราชันปีศาจ เป็นเพียงลูกศิษย์ระดับล่างคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมกับปราณปีศาจ ถูกผู้อื่นข่มเหงรังแกสารพัดข้าตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าคนเราโง่งมเพียงครั้งเดียวก็เกินพอในยามที่เขาคว้าชายอาภรณ์ข้า แล้วข้าเหยียบกระดูกนิ้วเขาจนแหลก แต่เขายังคงไม่ยอมปล่อยมือนั้นเรื่องราวที่ว่าข้ามิได้รักเขาอีกต่อไปแล้ว เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น...มรสุมมากมายที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ไม่ว่าเยี่ยนเฉาเซิงจะน่าสงสารมากเพียงใด หลิวซวงก็จดจำวันวานอันผ่านด่านเคราะห์เหล่านั้นได้ขึ้นใจ นางบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า นับจากนี้ไปอย่าได้สงสารปีศาจผีตนหนึ่งอีกเป็นอันขาดส่วนเยี่ยนเฉาเซิง แม้จะหลอมวิญญาณป่นกระดูกเพื่อหลิวซวง ก็มิอาจแลกคืนกับสายตาแสนอ่อนโยนในอดีตของนางได้เพียงสักแวบเดียว